Yogalanıp yuvarlanmaktı tüm dileğim : )

Tam "Allah'ım ben nerede yanlış yapıyorum?" derken, çok istediğimiz bir marka ile prensipte vardığımız anlaşma günümü aydınlattı.
Telefonda karşı taraf konuşurken ben ofiste zıplayıp, sessiz çığlıklar atıyordum : )
Biz kendi işini yapan iki kadın girişimciyiz, emin adımlarla büyümeye çalışıyoruz ve gerçekten çalışıyoruz..
Kimselere ne işi ne de markayı söyleyemiyoruz, şu sözleşme bir elimize geçsin de ondan sonra cama çıkıp bağıracağım resmen :)

Geçen gün ofiste çalışıyoruz, acıklı acıklı pr çalışmalarını planlamaya çalışıyorum, yavru ceylan ortağım bütçe hesaplıyor, İda Yoga'nın ofisteki gerginlikle ilgili bir paylaşımını gördüm ve sırtımın savaş alanına döndüğünü fark ettim.
Evet gençler yoga is back!
Önümüzdeki hafta başlayacağım tekrar, esneklik mühim ;)
Yogaya kiminle gideceğimi hiç sorma, of yarabbim bir bu eksikti durumu, neyse belki biraz gerginlik azalır diyorum..

Şimdi ben sunumlarıma atıyorum kendimi, lütfen güzel şeyler olsun lütfen..

2 yıl aradan sonra ilk defa bu yıl doğum günü kutladım, o kadar güzeldi ki her saniye ya her saniye şükrettim, kendimi geri kazandığım için.
Şükredelim şükredelim şükredelim : )

Basketbol, kıskançlık, evlilik üzerine

Geçen hafta basketbolu neden daha fazla sevdiğimi hatırladım.
1.85 üstü adamlar değil tek sebebi lütfen pis pis gülmeyelim :)
Ben Efes'liyim, futbolu sadece Fenerbahçe için severim ama basketbolun da Efes'in de yeri ayrıdır.
Bütün lise hayatım boyunca hiçbir maçını kaçırmadım, tribünde zıplaya zıplaya, kendini kasmaktan sırtına ağrılar gire gire izledim. Sonra hayat, insanlar, iş derken uzak kaldım, koptum, unuttum basketbolu.
Geçen hafta evde kızlarla konuşuyoruz, ben neden uzun zamandır basketbol izlemediğimin sebebi olan kıskanç adama varan hazin öyküsünü anlatıyordum.
Bir anda herkes ayağa kalktı "Maç var, gidiyoruz!" diye.
O gün toplantılarım da süper geçtiği için inanılmaz bir neşe ile gittik hep birlikte. 
4 sayı farkla kaybettik ama umurumuzda olmadı, son 2 dakika kaybedeceğimizi bile bile ayakta alkışlayarak "yensen yenilsen kalbim hep sende" tezahüratlarıyla izledik. Kaybettik, basketbolcular sahayı terkedene kadar oturmadık alkışı kesmedik, sonra sessizce dağıldık. Kimse küfür etmedi, kimse delirmedi, spor bu, yenmek de var yenilmek de. Mühim olan keyifli bir maç izlemek.
Aynı şey futbolda mümkün olamıyor. Ben ne arkadaşlarımın Facebook'ta "Fenerbahçeli bilmem neler", "Galatasaraylılar yok bilmem ne", "Beşiktaşlı mı hepsi şu" şeklindeki yazılarını okudum, bu zeka yoksunluğu, bu ilkellik, hepsinden öte kendinde hakaret etme hakkını bulma saçmalığı..
İnsanlar kendilerini ne zannediyorlar ki? Utanmıyorlar, arlanmıyorlar, yüzleri kızarmıyor, en ağır hakaretleri sırf onların tuttuğu takımı tutmuyor diye diğer insanlara edebiliyorlar. Çok yazık.
Bir de başka bir konumuz var gelenlerden biri evliydi, karısı işten izin alamayacak diye ona 4 adet kızla maça gideceğini söylememiş. Kadın da son dakika işten izin aldı mı!!!
Skandal!
Kızlardan adamın arkadaşı olan hepimizi arayıp yalan yumaklarını sıraladı. Dedim ben uğraşamam, bunları aklımda tutamam, beni son dakika aradınız ve geldim. Evet hepimiz son dakika beyler gelemiyor diye onlardan biletlerini alıp maça gelen kızlar olduk. 
Adam eciş bücüş oldu utançtan ve tabi ki esas kız, beş karış suratıyla aramızdaydı.
Adamcağız tam bir Efes taraftarı ama karısı evlerden ırak bir suratsız, maçta kavga bile çıkardı sen benimle bu kadar eğlenmiyorsun diye. İçimiz şişti.
Böyle kadınlarla evlenen adamlar her şeyi hak ediyor o ayrı.
Bu arada adamcağızın başka kadınla da işi yok, suratsızlığına, asosyalliğine, dakikada 5 farklı trip atma özelliğine rağmen karısına da çok aşık, kafasını çevirip bakmaz başka yere. 
İnsan bu kadar güvenmediği biriyle niye evlenir, belki de evlilikte yıkıldı güven o zaman neden devam edilir, peki insan kendine sürekli "aldatma makinesi" muamelesi yapan birine niye katlanır?
Hiçbirinin cevabını bilmiyorum. Bildiğim tek bir şey var birlikte eğlenmeyeceğim bir adamla evlenmem.
Bu arada ben yine düğün sezonunu açtım, ilk düğün için elbisemi cumartesi aldım, Tanrım sen koru beni, bu seneyi de elbise, takı alacağım diye kötü yola düşmeden bitirmeyi nasip et :)

Evreka evreka!

Insanity diye bir şey buldum, 60 günde eski formuma kavuşur, yazın sahilleri ağlatırım ben!
Sigarayı bırakalı 1 yıl oldu. Herkes sigarayı bırakınca kilo alırsın demişti. Almadım aksine bir sürü şeye daha dikkat etmeye daha da sağlıklı beslenmeye başladım.
Ta ki sigarayı bırakmamın 6.ayına kadar.
İşler güçler, hayat tepe taklak olunca yemeğe başladım ama durmadan yemek, tokken yemek, bir de ben abur cubur çok yemem, meyve yerim ama insanlık dışı yedim ya, hani 4 elma, 5 portakal filan yedim.
Böyle aylar geçti bir akşam dışarıda yemek yedim annemlere geldim, ne sevdiysem yapmış, aldım tabağıma başladım yemeğe. Ama nasıl mutsuzum yerken zorlanıyorum, neden böyle diye düşünürken öyle bir dank etti ki kafama "ben tokum!" ve bir sürü sahne gözlerimin önünden geçmeye başladı, tokken hipnozlu gibi yediğim her şey. Şimdi çok azimle yeni bir değişime hazırım :)
Bir de bugün acıklı bir hikayeye maruz kaldım.
Ayrıntılarını veremeyeceğim bir "henüz filizlenen" aşk durumu vardı.
Geçen hafta ben aradım işi vardı şimdi ne yapmalıyım dedi canım arkadaşım.
Gerçekten işi olabilir, sen bir daha ara, açmazsa bugünkü planını mesaj at dahil olmak istersen beklerim de, dedim. Ve sonuç; ne telefon açıldı, ne mesaja cevap yazıldı.
Söylemeden geçemeyeceğim bahsi geçen zat Tanrı'nın pazar günü kahvaltıdan sonra keyif olsun diye yarattıklarından :)
Biraz kıçının kalkık olması adeta bitkilerin fotosentez yapması kadar doğal.
Verdiğim akıldan dolayı pişman değilim, bende işler böyle ilerler, aynı kişiyi art arda bir yere davet edemeyecek kadar özgüvensiz değilim ama hepsinin bir sınırı var tabi ki.
Özgüvensiz değiliz dediysek de yılışık olacağız da demedik :)

Bu cumartesilerin bir anlamı olmalı!

Gün uykusuz başladı.
İşlerin garip yoğunluğu ve kendi içindeki dengesizliği derken uykum hallaç pamuğuna döndü, stresinden bahsetmiyorum bile.
Çok güzel bir öğlen yemeği ile başladı cumartesim. Pek bir kıymetli arkadaşımla buluştuk, dün 9.evlilik yıldönümleriymiş, sevgili enişteye ne aldırsa diye bakındı, hatta evlilik böyle bir şeyse çok da kötü değilmiş ben de bir gün yaparım diye düşündüm.
Evliliğe karşıyım geyiği yapan artistlerden değilim, sadece daha temkinli yaklaşmak için kapı gibi sebeplerim var hepsi bu.
Akşam yemeği, alışveriş derken, içine girmekte zorlandığım bazı pantolonlar çıktı karşıma. Bacaklarımı bıçaklamak, günlerce aç kalmak, aldığım her gram için kendimi balkondan atmak istedim.
Kendimden nefret etme hızım ışık hızıyla savaşırdı bu gece.
Enerjim saat 22.00'a kadar dayandı. Geceye devam etsem mi etmesem mi diye düşünürken kendimi çiçek almış anneme giderken buldum.
"Ben de bu akşam gel diyecektim ama planın vardır diye demedim" dedi.
"Deme zaten böylesi daha iyi bak içimden geldi, ellerimde çiçeklerle geldim" dedim.
Aile bile söz konusu olsa zorunluluk olan her şey iç darlayıcı.
Babamı daha ılımlı bir adama dönüşmüş buldum bu gece, mesela hiç sesini çıkarmadan "Kızım ve ben" diye bir film izliyor. Anlaşıldı aile fertlerim beni çok özlemiş, pazarı da yanlarında geçirmek farz oldu :) 
Ne yapacağını bilememezlikten her türlü burç yorumumu okur oldum, diyor ki perşembe sürpriz olacak güzellik olacak, hele bi' olmasın seni rezil rüsva edeceğim astroloji, yerden yere vuracağım, ismini karalayacağım astroloji :)

Nasıl güzel bir gündün 21 Mart!

Bugün çoook sevdiğim bir arkadaşımın, en az onun kadar çok sevdiğim eşinin doğum gününü kutladık ama ne kutlama!
16 kişi eve doluştuk, onlar akşam yemeğinden dönmeden tüm hazırlıkları yaptık. Hatta onlar kapıdan girmeden alarmı bile kurduk, içeri girdiler, şifreyi girip alarmı kapattılar, ışıkları bir yaktılar 16 kişi çığlık çığlığa "iyi ki doğdun" diyor.
Evet bu sahneyle milyonlarca şey canlandı gözümde, hazırladığım tüm sürpriz doğum günleri mesela..
Her biri diğerinden daha heyecanlı kutlamalar, asla rutine binmesine izin vermediğim duygu, his vesaire, neyse ne işte.
Neyse bırakalım bunları, artık düşünmesi bile gereksiz, sakıncalı..
Ben daha ne sürprizler yapar, ne kutlamalar düzenlerim, o ışık var bende!  :)
Bir an olsun hevesim kaçmıyor, vazgeçmiyorum hatta üzülemiyorum bile. Galiba benim ödülüm de bu "hayatta kalma iç güdüm" 
Bu aralar yaşadığım en üzücü olay sipariş ettiğim saatin bozuk çıkması, düşün o derece yoluna soktum her şeyi. Çok itici ya da ben bu kızı döverim hissi uyandıran bir cümle oldu farkındayım ama tanısan vallahi sevinirsin benim için, bu noktaya kolay gelmedim çünkü, hak ettim  :)
Neyse ki hafta sonumu yine pek bir şukela planladım.
Çok yavru bir arkadaşımla cumartesi öğlen yemeğiyle açılışı yapacağım. Bana güzel haberleri varmış. Merakla bekliyorum.
Ya bu arada Kim Ki Duk'un filmi girmiş gösterime hatta kalkmış yeni haberim oldu acı içindeyim tıpkı filmin adı gibi. Bende yeri çok ayrıdır bu yönetmenin. Kim Ku Duk denildiği an yüzümde salak bir gülümseme oluyor.
Yaşım henüz 16 olmuş, ilk kez aşık olmuşum, benden 4 yaş büyük, üniversiteli, böyle uzun saçlı bir genç:)
Hafta sonu için plan yapıyoruz, ben dolaba ne giyeceğim diye bakmayıp direk alışverişe çıkmışım, o derece heyecanlıyım. Emek Sineması'na gittik. Çok şükür ileride çocuklarımıza biz Emek Sinemasına gittik diyebileceğiz. Orada filmler izledik, konserler dinledik.
Film Ekimi'ydi. Kim Ki Duk- Yay'ı izlemiştik.
Çocukluk aşkı işte. Ne güzel insanlar vardı yanımda. Haksızlık etmeyeyim şimdi muhteşemleri var.
Saçlarıma henüz boya değmemiş, cep telefonlarında polifonik melodi yaygın değil, dönemi sen düşün. 
Nokia'da yılan oynayıp rekor kıran insan var etrafımızda :)
Bir de yaş ilerledikçe beğendiğim adamların saç boylarındaki kısalma da dikkatimden kaçmıyor, saçı belinde adamdan, üç numara saça transferim pek acıklıydı:) 
Şimdi ki hedefim ortayı bulmak misal saç modeli olarak Mika'yı baz alıyorum :) Aslında bayağı gözdü efendime söyleyeyim dudaktı filan hepsinde onu baz alıyorum ya neyse.. ^.^

Bugün telaşı bol bir gündü. 
Sabah kumaşçılarla toplan konuş, öğlen restoran açmak isteyen arkadaşını, zaten restoranı olan diğer arkadaşınla tanıştır, sonra ajansa koş işleri hızlıca takip et, sonra yine yollar yollar ve yollar.
Hala dün gecenin yorgunluğu da sırtımdaydı.
İş stresiyle dolu bir gecenin, nasıl gülmekten karın ağrılarıyla dolu bir geceye döneceğinin kanıtıydı.
Onca ciddi işin gücün arasında konumuz; çok sarhoş olunca ve çok aşık olunca yapılan ve diğer insanlarca yakalanan saçmalıklardı.
Aman Allah'ım, ölseydik daha iyiymiş meğerse! Ben hiç kendimle ilgili ayrıntı bile vermek istemiyorum, zira ortalık pek karıştı dün gece :)
Neyse o konuyu çok deşemiyorum malum "kız arkadaş gizliliği ilkesi" ^.^
Bugün sabah toplantılarından sonra çocukluk arkadaşımlaydık, onun restoran işlerine baktık.
Arada okul anılarından konu açıldı, 10 yaşında tanıştığımızdan bahsettik masada, sonra beynimde şimşek çaktı 17 SENE OLMUŞ!
O eylül ayında evlendi, galiba dünyanın en sevimli yuvasına sahip :) Ne zaman film, mısır, yayılacağız sana geliyoruz desek, buluşmanın sonunda evden çıkan herkes evlenmek istiyor.
Sohbet ettik, evlendin neler değişti, alıştın mı diye. Alışmış, ailenin kıymetini daha iyi anlıyorsun, ilk başlarda odanı özlüyorsun dedi. Güldüm, geçtim. İnsanın sabit bir evde sabit bir odası olması.. Çünkü ramazanda orucun farz olmayacağı kadar seferi yaşıyorum. 
Birçok kez eski sevgilimi rüyasında görüyormuş sürekli onu bir yerlerden kurtarıyormuş, ona çok güldük, karşılaştınız mı dedi, henüz değil dedim ama bir gün mutlaka karşılacağız. Pis mevzu, hemen kapadık, evlerden ırak.
Peki durumda "var mı bir değişiklik?" dedi, göz kırpmalı, pis pis sırıtmalı baktı bana, aynı mimikle cevap verdim "aklımda o iş" diye. Sonra dünyanın en ezik cümlesini kurdum ki hayatımda ilktir "bilmem ki benimle ilgilenir mi?" diye, "yuuuh senle ilgilenmeyecek de kiminle ilgilenecek?" dedi. O an karar verdim benim dışımda ilgilendiği her kadını ilk gördüğüm merdivenden iteceğim, öpücük ve sevgiler :)
Neyse lak lak nereye kadar yazmam gereken bir basın bülteni var gençler!
^.^

Bu işi kursak da mı saklasak, kurmasak da mı saklasak?

Yıllardır evin içinde;
-Ya ben kendi işimi kuracağım, sonra para kazanmak için yazı yazmak zorunda kalmayacağım. Keyif için yazacağım, kitap olsunlar diye yazacağım, diye gezdim.

Meğer 40 kere söyleyince oluyormuş.
Kendi işimi kurmama ramak kaldı, daha doğrusu kurduk da açılışına geri sayıyoruz.
Bayağı sevimli, akıllı bir ortağım var.

Şaşkınız, sormayın.
Mali müşavir, banka, pos, revize, kdv, stok asla duymak istemediğim kelimeler listesinde yerini aldı.

Bir de Aksaray Yeşilova Pişbo oyunu var ama o bambaşka bir hikaye sonra anlatayım onu :)

Markamızın adı belli; Don't worry be happy.. Bob Marley şarkısı, hayatı daha güzel ne anlatır?
Şimdi isim olarak bunu seçen insanlar neden gerilir diyeceksiniz, bizi vergiler delirtti, yetişmeyen işler yordu.

Ama çok da keyifliyiz bir yandan, haksızlık etmeyelim.
Hatta bu cumartesi etrafımıza haber saldık, açılışımız için delirmeye karar verdik, gelin boş havuzda harlem shake yapalım dedik, herkes koştu geldi ^.^
O videoyu sonra paylaşayım, malum strateji olarak her şeyi paylaşmanın, duyurmanın bir zamanı var.

Logomuz çok güzel oldu, şimdilik onu paylaşayım bari..
Madem logoyu koydum işi de söyleyeyim, hediye yapıyoruz.
Kişiye özel, kuruma özel hediye, keyfimiz, keyfiniz ne isterse o oluyor.
Her yer fiyonk, her yer çiçek :)